Μέρος 3:

Καθώς πλησίαζε η αυγή πάνω από την Ισπανία, η καλύβα γέμισε με τη μυρωδιά του καφέ και την ήσυχη εξάντληση. Η γυναίκα—η Λίλα—με σταμάτησε καθώς περνούσα.

«Είσαι στ' αλήθεια γυναίκα του;» ρώτησε.

Την κοίταξα ήρεμα.

«Σου είπε ότι ήμασταν χωρισμένοι ή ότι δεν μπορούσα να υποστηρίξω τις φιλοδοξίες του;»

Δεν απάντησε. Αυτή ήταν αρκετή απάντηση.

Ο Άντριαν ξαφνικά κούνησε απότομα.

«Μάρα, φτάνει. Είμαι ο άντρας σου.»

Στάθηκα ίσια, με σταθερή και καθαρή φωνή.

«Στο σπίτι, ήσουν ο σύζυγός μου. Σε αυτό το αεροπλάνο, είσαι η επιβάτης 2Α. Και αυτή τη στιγμή, παρεμβαίνεις σε ένα μέλος του πληρώματος που εκτελεί τα καθήκοντά της.»

Σιωπή απλώθηκε στην καμπίνα.

Κάθισε.

Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στη Μαδρίτη, στάθηκα στην πόρτα, ευχαριστώντας κάθε επιβάτη. Όταν ο Άντριαν έφτασε κοντά μου, χαμήλωσε τη φωνή του.

«Μάρα, μπορούμε να μιλήσουμε; Μπορώ να εξηγήσω τα πάντα.»

Δεν κουνήθηκα.

«Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας. Παρακαλούμε μην έρθετε στο ξενοδοχείο πληρώματος. Έχει ενημερωθεί η ασφάλεια.»

Με κοίταξε επίμονα, αλλά εγώ είχα ήδη κλείσει την πόρτα.

Εβδομάδες αργότερα, όλα κατέρρευσαν γι' αυτόν. Οι λογαριασμοί πάγωσαν. Η εταιρεία του ερευνήθηκε. Τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν.

Γνωριστήκαμε σε ένα δικηγορικό γραφείο και για πρώτη φορά φαινόταν μικρόσωμος.

«Μάρα, μπορούμε να το φτιάξουμε αυτό», είπε.

Έβαλα έναν φάκελο μπροστά του.

«Έχει ήδη γίνει.»

«Και το διαμέρισμα;» ρώτησε.

«Ήταν δικό μου πριν τον γάμο.»

Το είχε ξεχάσει.

Ένα χρόνο αργότερα, βρισκόμουν σε μια άλλη πτήση, χωρίς δαχτυλίδι στο δάχτυλό μου, χωρίς βάρος στους ώμους μου. Ένα μήνυμα εμφανίστηκε στο τηλέφωνό μου.

«Ο φάκελος εγγυητή σας έχει κλείσει.»

Χαμογέλασα.

Εκείνη η πτήση για τη Μαδρίτη δεν με σόκαρε.

Με απελευθέρωσε.